Welkom op de site van het Athletes for Africa benefietconcert!
In de zomer van 2010 vertrekken wij, 9 gedreven jongeren, voor 3 weken naar Zuid Afrika.
Wij zullen deel uitmaken van het project Road2Africa van de organisatie Athletes in Action, een christelijke organisatie met een passie voor sport, mensen en Jezus. Door middel van sport en spel willen wij echt wat betekenen voor de mensen, hen geven waar ze behoefte aan hebben; vriendschap en liefde. Van daaruit ontstaat er ruimte om te vertellen over Jezus Christus.
Om te vertrekken is er geld nodig. Daarom wordt er op 18 juni een benefietconcert georganiseerd in het Fries Congrescentrum in Drachten. Een unieke avond die zal bestaan uit drie alom bekende muzikanten en worshipleaders.
Met Matthijn Buwalda, Kees Kraayenoord en band en Andre van Zyl hopen wij voor u/jou een geweldige avond te organiseren en hierbij geld in te zamelen voor ons project in Zuid Afrika! Kom dus allemaal en neem iedereen die je kent gezellig mee!
AFA: There is no mountain too high!
Titel A: Thank you sooo much Thank you soooo much
Titel B: God Bless You God Bless You
Titel C: Born Again Born Again
Echte Titel: There is no mountain too high!
Vrijdagochtend was het weer vroeg tijd voor het bezoeken van een highschool. We werden begroet door een enthousiaste groep leerlingen en leraren. Fantastisch hoe we daar ‘wakker’ werden gezongen, gelukkig hebben we de beelden nog...Daarna weer naar de kerk waar onze conferentie weer verder ging. Nadat de bishop nog wat opmerkingen had gedaan gingen we home-visits doen. Erg indrukwekkend om zo te kijken hoe de mensen wonen, maar ook erg mooi om die mensen op deze manier te bemoedigen. Na de refreshment gingen we weer op pad om te sporten. De laatste sportdag alweer..Er was in tegenstelling met de eerste dag(600 jongeren) eerst ‘niets’ te beleven(6 jongeren). Toch waren er tijdens het dramastukje aan het eind van de middag weer vele jongeren in het publiek. ‘s Avonds kwamen er nog collega’s van Tineke even langs.
Zaterdag was de laatste dag van de ministry/conferentie. De jeugdgroep van de kerk had een dagprogramma voor ons gemaakt met Zutu-dans, muziek (was net disco..) en ook konden Menco en Wytze hun zangtalenten tonen. Na weer heerlijk te hebben gegeten (we wennen al aardig aan 2x per dag warm eten) kregen we nog een fantastisch toneelstukje van de groep te zien, waar Manana en Isaac ook in speelden. Manana en Isaac zijn onze begeleiders hierzo. Nadat brother Tom en Mango de AIA-tas hadden aangeboden gingen we ‘farm’waarts en hebben we nog lekker van onze vrije tijd kunnen genieten. ‘s Avonds hadden we zoals elke avond weer teamtijd, daarna hebben we weer de box gespeeld. Na een felle strijd gingen de mannen er met de winst vandoor.
Zondags begon om 11.00 uur de kerkdienst, dus we konden even lekker uitslapen. Na een mooie dienst waar we nog vele ‘thank you so much’-en hoorden hebben we afscheid genomen van de fantastische groep mensen die de sportsministry op gaat pakken. ‘s Middags hebben we lekker gerelaxed en ‘s avonds na de mooie teamtijd konden de dames weer een overwinning aan hun lijstje toevoegen!
En toen kwam maandag...een uitdagende dag lag voor ons. We zijn namelijk wezen abseilen! (aan een touwtje de berg af). Jaaa.. memmen; we hebben het allemaal stuk voor stuk overleefd! De dag begon ‘ pretty heavy’ met een letting go moment. Om de beurt ging iemand op een 2 meter hoge paal staan, waarna hij/zij zich achterover liet vallen, met de rest van het team als vangnet. Klinkt redelijk eenvoudig; maar voor een aantal was dit al de grootste overwinning van de dag. Het moment waarop je volledig de controle over moet geven en hierbij vertrouwen moet hebben op je teamleden was soms erg moeilijk, maar wel erg leerzaam. We hebben een mooie overdenkende en verdiepende sessie gehad en konden hierbij concluderen dat we een grote stap hebben gezet om blindelings God te mogen vertrouwen (1 Timotheus 4:10). Hierna gingen we echt de bergen in, welke in onze achtertuin liggen. Sommige stukken waren best pittig, door de steile paden en de krachtige zuidwester. Waarna we op onze abseil spot aankwamen. Na de veiligheidsinstructies van Johan en Nick, was het Mango/Micheal/Menco die als eerste 30 meter naar beneden ging. Voor elk van ons was het een geweldige ervaring en we hebben enorm genoten! Wat een adrenaline! We zijn deze dag aardig uitgerookt: er zijn namelijk redelijk wat bush/mountainhill fires die complete bergwanden plat leggen. Zo ook bij onze farm in de buurt, wat tot een hele sensatie leidde. Zo konden we onze wandelpaden niet meer bewandelen en moesten we een erg steile weg naar beneden doorkruisen. Maar met de mannen aan onze handen hebben we dit ook weer doorstaan. ...Gelukkig hebben we de foto’s nog!!
Morgen hebben we de laatste volledige dag op de farm. We hebben helemaal geen verplichtingen en kunnen dus lekker ons eigen ding doen. Waarschijnlijk reizen we af naar Clarence om daar wat inkopen te doen. (Voor de Hieke’s onder ons: dit is een dorp en geen meneer). Waarop we woensdag (helaas) alweer richting Joburg gaan waar we savonds alweer richting Orange country vliegen.
We hebben echt een ontzettend gave tijd gehad en voelen ons erg gezegend om deze ervaring te mogen meemaken.
Voor degenen die donderdagochtend vroeg uit de veren moeten om ons van schiphol te halen: Tot donderdag!
Voor alle anderen: Bedankt voor het lezen, meeleven en bidden!
Alles voor de Koning...... AMEN!
10 augustus 2010
AFA: Expect the unexpected
Expect The Unexpected
Het is alweer een aantal dagen geleden toen we jullie voor het laatst op de hoogte hebben gebracht over onze belevenissen in Zuid-Afrika. Zoals toen vermeld zijn we veilig aangekomen in Puthaditjhaba. Inmiddels zijn er alweer een aantal dagen voorbij en hier volgt een kort verslagje van onze belevenissen hier.
Woensdag was onze eerst officiele werkdag hier. We werden ‘smorgens vroeg om 8 uur verwacht op een lokale school om daar de dagopening te houden. Wat was het overweldigend om naar 5 dagen weer de dagopening te mogen doen. We werden door ongeveer 600 kinderen overweldigd door hun zangkunsten. We deden al warming-up ‘ skying in the snow’ en vervolgens gingen we verder met het drama stuk ‘ the chair’ . Vervolgens gaf Aaltsje haar getuigenis. Toen dit alles was afgelopen begon de welbesproken ‘ derde helft’ . Kinderen die ons hi five wouden geven, studenten die met ons op de foto wouden, meisjes die ons knuffels wouden geven, het was echt VET GAAF! Na afscheid te hebben genomen van de school gingen we naar de kerk toe om daar te beginnen met prayer en worship. Vervolgens mochten we een weeshuis bezoeken. We werden allemaal stil bij de geschiedenis die elk kind met zich meedraagt. Kinderen die door hun ouders zijn achtergelaten, kinderen die mishandeld zijn en kinderen die geen ouders meer hebben, etc. Het raakte ons allemaal om te zien dat de manager van het weeshuis echt haar best deed om elk kind met eigenwaarde en liefde op te voeden, en ook elk kind over God verteld. Dit bezoek aan het weeshuis heeft op ons allemaal een diepe indruk gemaakt. We konden na dit bezoek aan het weeshuis onze energie weer op het sportveld kwijt. Bij het oprijden van het sportveld gingen bij velen van ons het nekhaar ophoog staan, niet van de ellende maar van de uitdaging die er voor ons lag. We werden door ongeveer 650 kinderen verwelkomd die we deze middag mochten vermaken. Van de jongens werden verwacht dat ze met een voetbal toernooi mee deden. Ze moesten tegen de school voetballen waar we vanmorgen waren geweest. Zoals verwacht wonnen de Nederlands met 2-1 :D Wat dat betreft hadden de mannen het deze middag het erg makkelijk, zij hoefden namelijk maar 11 mannen te vermaken, dat betekend dus dat de vrouwen ongeveer 639 kinderen moesten vermaken. Uiteindelijk heeft God ons hierdoor heen geholpen en hebben we deze middag overleeft ;-)
Gisteren hebben we weer een totale andere dag dan woensdag gehad. We begonnen weer met prayer en worship. Deze morgen stond in het teken van klussen en tuinieren. We hebben de hekken om de kerk gerepareerd en we hebben auto’s gewassen. We hebben nu echt letterlijk onze handen uit de mouwen mogen steken. De kerk was ons ook ontzettend dankbaar voordatgene wat we hebben gedaan. ‘s middags mochten we weer het sportveld op. Dit keer waren er minder kinderen ongeveer 300.
Vandaag was onze laatste officiele werkdag. Vandaag hebben we onze laatste school bezocht. En wat mij betreft ( Bjorn ) was dit voor mij de meeste bijzondere die we hebben bijgewoond. We werden uitgenodigd om voor 400 jongeren te staan. We begonnen weer met skying in the snow gevolgd door de chair. Daarna mocht ik mijn getuigenis geven. En voor mij was het heel bijzonder dat alle leerlingen aandacht luisterden. Dit wat we natuurlijk niet in Nederland niet gewend zijn. Daarna hebben we vanmorgen home visists gedaan. Wat bijzonder zeg! We mogen bij mensen naar binnen die eigenlijk in wonen in golfplaten. Impact is het zeker wat het op ons heeft gemaakt. Maar dwars door dit alles heen zagen we dat deze mensen geestelijk de rijkste waren; ze bezitten namelijk Jezus en dat is het aller belangrijkste!
Ik moet nu helaas ophouden wat het is nu 8 uur in de avond en we hebben nu teammeeting. We hopen dat we u zo een beetje op de hoogte hebben gebracht.
Groetjes vanaf 1683 meter hoogte.
07 augustus 2010
AFA: Aangekomen in Puthidijaba
Zaterdag 1 augustus
Vandaag hadden we onze laatste sportdag in Hlabisa. De hoofd van de muncipality had een groot sportdag georganiseerd waarbij wij ook uitgenodigd waren. Het betrof een groot voetbal toernooi voor alle voetbalteams uit de buurt. De mannen mochten de wedstrijden fluiten en grensrechteren (met plastic broodzakjes aan een stokje). Ondertussen mochten wij, de ladies, de kinderen vermaken met spelletjes en liedjes. Het was een groot feest en waarbij zelfs Wytze een interview heeft gedaan op Zululand fm! We hebben heerlijk geluncht in de feesttent en hebben een traditionele Zuludans gezien. In de namiddag hebben de mannen gevoetbald tegen de leraren van de nabije scholen. Waarbij we helaas hebben verloren. Tegen zonsondergang kregen Menco en Hieke nog de tijd om hun getuigenis te geven en hebben we het hartdrama uitgevoerd. Het was een enerverende dag en het was goed om hierbij te zijn! ‘ s Avonds hebben we afscheid genomen van Robert, Marjorein en kleine Joel, zij zijn zondagochtend vroeg vertrokken richting familieleden.
Zondag 2 augustus
De allerlaatste dag in Hlabisa alweer! Deze ochtend hebben we een kerkdienst meegemaakt in het kerkie waar we de eerste dag ook waren. Hier werden we hartelijk welkom geheten en we hebben een mooie swingende dienst meegemaakt. Hierbij kwam ook het afscheid van deze fijne gemeenschap. Na een lunch te hebben genuttigd bij Ernest, hebben we afscheid genomen. We hebben echt een ontzettend mooie tijd gehad in Hlabisa waarbij de tijd echt heel snel is gegaan. ‘s Middags was het tijd om even een gezellig teamuitje te ondernemen, en als je dan 30 km van de zee verwijderd bent, is de keus niet moeilijk! Op naar St Lucia! We konden lekker uitwaaien op het fantastische strand en een viertal waaghalzen zijn zelfs in de golven gedoken. Het was een heerlijke dag.
Maandag 3 augustus
Op naar Puthitatjaba. Vandaag was de reisdag helemaal naar Puthitatjaba, in Vrijstaat, pakweg zo’n 600 km rijden. Na de dagelijkse English breakfast zijn we afgezet in de firstcar rental stoet eerst richting Durban! Jammer genoeg konden we het voetbalstadion niet zien, maar wel hebben we genoten van een echt lekker bakje koffie langs de snelweg. Na Durban ging de reis verder omhoog en al snel kwamen we in de bergachtige omgeving en kwamen we veilig aan in Puthidijaba, een totaal andere omgeving. Cor, Elsa en Christian wachten ons al op en samen zijn we naar onze verblijfplaats gereden. We verblijven op een voormalige missiepost midden in de Bergen. Meteen ervoeren we de temperatuurverschillen hier. Want s’ avonds/ nachts is het hier rond het vriespunt terwijl het overdag zo’n 25 graden is! Na heerlijk gegeten te hebben, en weer even lekker gekletst te hebben met Cor, Elsa en Christian hebben we kennis gemaakt met onze 2 guids voor deze week, Isaac en Mannanah. Na een potje ‘ The Box ‘ voor gevorderden zijn we uiteindelijk lekker gaan slapen.
Voor de opa’s en oma’s: Manoah doet het echt geweldig! Ze eet, drinkt en speelt en heeft veel lol met het team. Ze is een welgeziene gast bij de locale bevolking; iedereen is dol op haar!
06 augustus 2010
